vrijdag 25 januari 2008

Women to Women


Gisteravond in Schoonhoven bij de Hervormde vrouwenvereniging gekeken naar films over de vervolgde christenen in Noord-Korea en Nigeria .
Wat mij nu als weduwe aanspreekt is dat er meer gedaan wordt voor de vrouwen van vervolgde of vermoorde christenen.
Tonneke Bijker was mee naar Nigeria en vertroostte en bad met hen. Zij is zelf al 5 jaar weduwe.
"Ik heb schone pijn, maar zij hebben vuile pijn",verwoordde zij.
Ik ga eerst meedoen iedere 2 maanden om voor zulke vrouwen te bidden en naar ze te schrijven.
Misschien zijn er wel vrouwen die met me mee willen doen.
Zie www.opendoors.nl/women

Kijfhoek




Van de week een paar keer genordicwandeld . Vanuit mijn huis even opwarmoefeningen , eerst langs het Kijfhoekrangeerterrein in de verte, langs het bedrijf waar mijn caravan gestald staat en daarnaast het Kijfhoekkerkje. Terug langs de Devel en spruitvelden, richting mijn parkje het Weetpunt. Een rondje van een uur met mooi uitzicht.

zaterdag 19 januari 2008

Zoeken naar balans


19 januari 2008- 2 weken verder.

Even uit balans geweest door ziekzijn, rouwen-ik mis Koos meer door het overlijden van ma.

Meer uit balans met slapen, en meeleven met pa.

Toch probeer ik weer draadjes op te pakken, o.a. door na te denken wat ik allemaal bij stichting Promise heb geleerd tijdens mijn rouwen en tijdens een cursus.

Ook heb ik letterlijk draadjes opgepakt met mijn patchworksterren over het lijden van Israel.

De ster : De bergen van Israel is ontstaan.

vrijdag 4 januari 2008

David logeert bij oma Cora

David logeert vanaf 16.30 bij mij.
Hij speelt met de keukenspullen en ik krijg steeds heerlijk eten voor me.
Na het eten in 'n groot bad, daarna moet Mozes gespeeld worden.
'n Soort ganzenbord, waarbij David vooral hoopt op het nr. te komen , waar hij kaakjes mag tracteren. In het verhaal Mozes, de ongezuurde broden , de avond voor het vertrek uit Egypte.
Als hij de 3e keer op die plaats komt, zucht ik "ik niet meer, ik heb net gegeten".
5 minuten later zegt David: "Opa hoefde toen ook niet meer".
Ja , 2 jaar terug?, mocht opa ook meedelen,David weet het dus nog.

"Oma, je bent niet meer zo verdrietig", zegt David bij het naar bed gaan.
"Jongen , dat kan ook niet heel de tijd", zeg ik.
Ik ben ook leuk afgeleid door hem, wat hij alleen niet hoeft te weten is, dat het spelen me meer energie kost dan anders.

begraven en dubbel rouwen

Oudejaarsdag is ma Groeneveld begraven.
Van tevoren liep ik de Wilhelminakerk in, om mijn nicht te zien oefenen.
Ze danste "Erken nu de Heer".Anneli zit op de dansacademie.

Halverwege het gangpad begon ik te huilen, ik zag mezelf a.h.w. staan 10-07-2007 bij de kerkdienst voor Koos. Goed even eerder naar binnen, zo kon ik later naast pa lopen en zitten.

Alleen bij het lied over psalm 23 moest ik huilen, maar dat had ik voor ma gezongen die laatste middag.

Bij de begraafplaats , het lopen achter de baar,zoek ik 'n kleinkind, die mij 'n hand wil geven.
Blijkbaar voel ik aan, zo kan ik het aan.
Even later kan ik weer wel naast pa staan bij het neerlaten van de kist.

We hebben veel steun aan elkaar als familie, en ik knuffel wat meer met mijn kleinkinderen.